Trądzik różowaty w ujęciu farmakologicznym

tradzik825Trądzik różowaty (rosacea) należy do jednej z poważniejszych chorób skóry pacjentów w wieku dojrzałym. Zmianom skórnym towarzyszy zwykle miejscowy stan zapalny. Szacuje się, że częstość występowania rosacea może wynosić nawet 10%, przy czym znacznie częściej chorują kobiety. Wśród mężczyzn dominuje typ przerostowy rhinophyma, znaczenie trudniejszy w leczeniu farmakologicznym. Najbardziej narażone na trądzik są osoby posiadające jasną karnacją, z I i II fototypem skóry.

Po raz pierwszy trądzik różowaty opisał francuski chirurg, dr Gay de Chaulick w XIV wieku. Oczywiście stan wiedzy na temat choroby, określanej wówczas ,,goutterose”, znaczenie odbiegał od aktualnego. W ostatniej dekadzie ulepszona została diagnostyka różnicowa dermatoz. Wprowadzono nowe, skuteczne leki, pozwalające na całkowite wyleczenie lub przynajmniej znaczącą redukcję objawów.  Warto pamiętać, że problem trądziku odbija na pacjentach znacznie szersze piętno. Nieestetyczne zmiany skórne w widocznych miejscach powodują często problemy natury psychicznej. Pacjenci z ciężkimi postaciami trądziku mają niską samoocenę i utrudnione relacje społeczne. Ponieważ własny wizerunek i dbałość o wygląd mają we współczesnym świecie wielkie znaczenie, trądzik jest poważnym wyzwaniem dla medycyny estetycznej, a jego zwalczenie, oznacza podniesienie jakości życia pacjenta.

Przyczyny powstawania

Patogeneza trądziku wciąż nie została ostatecznie poznana. Nie można przypisać tej dermatozy jednemu czynnikowi sprawczemu. Istotne wydają się predyspozycje genetyczne, wynikające z nieprawidłowości w naczyniach włosowatych. Zaburzenia naczyniowe występują zazwyczaj w skojarzeniu z dodatkowym czynnikiem, np. alkoholem, ostrymi przyprawami czy pogorszeniem warunków atmosferycznych. Lista środków spożywczych zaostrzających przebieg choroby jest bardzo długa. Istotną rolę odgrywają stres, wysiłek fizyczny i reakcje alergiczne. Nasilenie objawów może być wynikiem zaburzeń hormonalnych. Androgeny wpływają na powiększenie gruczołów łojowych i zgrubienie warstwy rogowej skóry. Zaostrzenie objawów u kobiet obserwuje się w okresie klimakterium. Zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nieżyt żołądka, zapalenia dróg żółciowych, sprzyjają powstaniu rosacea. Wykwity skórne w trądziku różowatym mogą być następstwem kolonizacji skóry przez mikroorganizmy. Do najczęściej izolowanych należą: roztocza (demodex follicurolum), bakterie bacillus oleronius, helicobacter pylori oraz drożdżaki, szczególnie pityrosporum ovale.

Rozpoznanie i klasyfikacja

Rozpoznanie trądziku różowatego opiera się na potwierdzeniu  obecności zmian rumieniowych lub grudkowo-kostnych, zwłaszcza w centralnej części twarzy. Kolejne kryteria to nasilenie wrażliwości naczynioruchowej oraz współistniejący łojotok. Rozpoznanie różnicowe powinno uwzględniać trądzik rumieniowaty i pospolity. U niektórych pacjentów obserwuje się współistnienie obu typów trądziku, co bardzo utrudnia prawidłową diagnostykę i leczenie.

W obrazie klinicznym choroby często zauważamy okresy remisji i zaostrzeń. Ten ostatni pojawia się zazwyczaj na wiosnę. Zmiany skórne są zależne od typów trądziku różowatego. Za charakterystyczne uważa się rumień przemijający oraz rumień trwały (nosa i policzków). Rumieniowi utrwalonemu towarzyszą zwykle teleangiektazje, zwane potocznie pajączkami naczyniowymi. W postaciach nasilonych pojawiają się zmiany zapalne, krosty i grudki. W zaawansowanym stadium, przy długotrwały przebiegu choroby, dochodzi do włóknienia i przerostu gruczołów łojowych. U mężczyzn obserwuje się też zmiany guzowate w obrębie nosa. U ponad połowy pacjentów występują objawy oczne, głównie zapalenie spojówek i brzegów powiek. (…)

Dr Michał Wiciński

Czytaj cały artykuł w DARMOWYM WYDANIU BEAUTY INSPIRATION 1/2015

 

Skontaktuj się z nami!

Facebook

YouTube